Kırsal alanda, insanlardan uzak bir yaşam sürmek İslam fıkhı ve ahlakı açısından caizdir; yani haram veya yasak değildir. Ancak bu mesele, “en faziletli olan hangisidir?” sorusu üzerinden değerlendirilir. İslam geleneğinde bu duruma uzlet (toplumdan ayrılma) denir. Hadis-i şerifte Efendimiz (s.a.s.) şöyle buyurur: ​”İnsanların arasına karışıp onların eziyetlerine katlanan mümin, onlara karışmayıp eziyetlerine katlanmayan müminden daha hayırlıdır.” (Tirmizî, Kıyâme, 55) Yani toplum içinde kalıp sabretmek, manevi açıdan daha yüksek bir derece olarak görülmüştür. İslam, cemaatleşmeyi, iyiliği emretmeyi ve yardımlaşmayı esas alır. Toplumdan tamamen kopmak, bu sosyal ibadetlerden (cuma namazı, cenaze, komşu hakkı vb.) mahrum kalmak demektir. Fakat eğer toplumun ahlakı tamamen bozulmuşsa ve kişi inancını/ruh sağlığını korumakta zorlanıyorsa, uzlet bir sığınak olur. Kişi, kendi iç dünyasına dönmek ve Allah ile baş başa kalmak için belirli dönemlerde veya kalıcı olarak bu yolu seçebilir. Nitekim konuyla ilgili bir hadis şöyledir; ​”Öyle bir zaman gelecek ki, Müslümanın en hayırlı malı, dinini fitnelerden korumak için dağ başlarında ve yağmur düşen yerlerde peşine düşüp gideceği koyunları olacaktır.” (Buhârî, Îmân, 12) Keza eğer bir kişi insanlara faydalı olamıyor, aksine onlara diliyle veya haliyle zarar veriyorsa, uzak durması hem kendisi hem toplum için daha selametlidir. Özetle, insanlardan uzak yaşamak caizdir ancak toplum içinde sabırlı ve faydalı bir birey olmak “evla” (daha üstün) kabul edilir. Eğer şehir hayatı ruhunuzu daraltıyor ve sizi maneviyattan uzaklaştırıyorsa, kırsalda daha huzurlu bir kul olacağınızı düşünüyorsanız bu yolu seçmenizde bir sakınca yoktur. İnsanların arasına karışmak, tebliğ yapmak, yardımlaşmak ve cemaate devam etmek daha faziletlidir. Fakat eğer toplumda kaos varsa, günahlar alenileşmişse ve kişi toplum içinde kaldığında dinini, ahlakını veya canını koruyamayacak hale gelmişse; işte o zaman dağlara çekilmek (uzlet) daha hayırlı hale gelir.