Tüketici Hakem Heyetleri üzerinden yürütülen süreçlerde, anaparanın yanına eklenen (alacakta oluşan değer kaybı dışında) faiz talebi ve buna onay veren memurun sorumluluğu, İslam hukukundaki “harama aracılık etme” ve “haksız kazanç” ilkeleri çerçevesinde değerlendirilir. ​İslam hukukunda bir eylemin haram olması, sadece o eylemi yapanı değil, o eyleme bilerek imkan sağlayan ve onay veren kişiyi de kapsar. ​Ayet-i Kerimede: “…Günah ve haddi aşma üzerine yardımlaşmayın. Allah’tan korkun…” buyrulur (Maide Suresi, 2). Alimler bu ayeti esas alarak, memurun attığı imza veya verdiği onayın, faiz gibi kesin bir haramın tahsil edilmesine “doğrudan yardım” teşkil ettiğini söyler. Memur, yönetmelik gereği yapsa dahi, bir haramın hukuki geçerlilik kazanmasına aracılık etmiş sayılır. ​Hadis-i şeriflerde faiz sadece alan ve vereni değil, o sürece dahil olan diğer unsurları da kapsayan geniş bir sorumluluk alanı içindedir. “Rasûlullâh (s.a.s.); faizi yiyene, yedirene, yazana ve onun iki şahidine lânet etti ve ‘Onlar (günahta) eşittirler’ buyurdu.” (Müslim, Müsakat, 106). Hakem heyetinde faizli kararı yazan veya onaylayan memur, bu hadiste geçen “yazan” (katip) hükmünde değerlendirilir. Hükmün resmiyet kazanmasını sağlayan kişi, faiz akdinin veya tahsilatının tamamlayıcı bir cüzü haline gelmiş olur. Memurun “Yönetmelik böyle emrediyor, mecburum” savunması fıkhi açıdan bir mazeret olarak görülmez. “Hâlika (Yaratıcıya) isyan olan hususta, mahluka (yaratılana) itaat yoktur.” (Müslim, İmare, 39) Eğer devletin veya kurumun yönetmeliği Allah’ın haram kıldığı bir şeyi (faizi) emrediyor veya ona onay verilmesini istiyorsa, memurun bu emre uyması onu vebalden kurtarmaz. Memurun bu noktada mümkünse dosyadan çekilmesi veya şerh düşmesi gerekir.