​Hanefî mezhebine göre, zinâ etmiş bir kadınla erkeğin birbirleriyle evlenmeleri caizdir ve haramdan kaçınmak adına teşvik edilir. Zinâ, nikâh akdinin sıhhatine (geçerliliğine) engel teşkil etmez. Nikâhın rükünleri (icap, kabul) ve şartları (şahitler, mehir) yerine getirildiği sürece akit geçerlidir. İmam el-Mevsılî, el-İhtiyâr li Ta’lîli’l-Muhtâr adlı eserinde (ve Hanefî mezhebinin ana metinlerinden Kenzü’d-Dekâik şerhlerinde) bu konu ele alınmıştır. Zinâ, kişiye mahremiyet (ebediyen evlenme yasağı) getirmediği sürece nikâh caizdir. ​Geçmişte işlenen büyük günahın (zinâ) telafisi, Allah ile kul arasında bir mesele olup, temelde samimi tevbe ile gerçekleşir. Evlenmek, bu tevbeye uyumlu bir davranış olur. Alimler, tevbenin sahih olması için genel olarak üç şartın yerine getirilmesi gerektiğini belirtir. İşlenen günahtan dolayı kalben üzüntü duymak ve pişman olmak. Haram olan eylemi derhal ve tamamen bırakmak. (Bu durumda zinâ hayatını bırakıp nikâh kıymak.) Gelecekte aynı günahı tekrar işlememeye kesin niyet etmek. ​Tevbenin kabulü ve günahların affedilmesi için çiftin evlilik sonrası hayatlarında bu üç şartı sağlamaları ve Sâlih amel işlemeye yönelmeleri gerekir. Tevbe eden kişinin, Allah’ın örttüğü günahını açığa vurmaması gerekir. Fıkıh âlimleri, zinâ gibi had gerektiren suçlarda, kişinin tevbesinin sahih olması için durumu başkalarına anlatmamasını ve Allah’ın örtmesini talep etmesini tavsiye ederler. İmam Serahsî’nin el-Mebsût eseri gibi geniş Hanefî kaynaklarında, tevbe eden kişinin günahını gizlemesinin gerekliliği, Peygamberimizden (s.a.s.) rivayet edilen hadisler ışığında izah edilir. Evliliği meşru bir zemine oturtmak, namaz, oruç gibi farz ibadetleri eksiksiz yerine getirmek ve nafile ibadetlere yönelmek, tevbenin en büyük telafisidir.