İslam hukukuna göre bu durum, fıkhi açıdan diyaneten; emanete hıyanet ve aldatma (teğrir) kapsamına girmektedir. Niyetiniz ne olursa olsun, birinden belirli bir amaç için (evcil hayvan yardımı) para isteyip o parayı başka bir yerde kullanmak şer’an caiz değildir. ​Fıkıhta bir kimsenin bir başkasına belirli bir amaçla verdiği para, o amaç doğrultusunda kullanılmak üzere verilmiş bir emanet hükmündedir. Veren kişi, parayı “hayvanın masrafları” şartıyla vermiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “Münafığın alameti üçtür: Konuştuğunda yalan söyler, söz verdiğinde tutmaz, kendisine bir şey emanet edildiğinde hıyanet eder.” (Buhari, Müslim) Parayı veren kişi, paranın mülkiyetini size “belirli bir masrafı karşılamanız” şartıyla devretmiştir. Parayı asıl amacının dışında kullanmak, verenin rızasını ortadan kaldırır. ​İslam hukukunda akitlerde ve insani ilişkilerde beyan esastır. Kişiyi yanlış bir beyanla (hayvanım için lazım diyerek) parayı vermeye ikna etmek, karşı tarafı yanıltmaktır. Efendimiz (s.a.s.) “Bizi aldatan bizden değildir” (Müslim) buyurarak, her türlü aldatmanın İslam ahlakı ve hukukuyla bağdaşmayacağını açıkça belirtmiştir. Eğer o kişi parayı sizin şahsi ihtiyacınız olduğunu bilseydi belki vermeyecekti veya daha az verecekti. Onun iradesini sakatlayarak parasını almak, hakkı olmayan bir malı elde etmek hükmündedir. Parayı aldığınız kişiye gidip durumu dürüstçe anlatmalısınız. “Ben o parayı hayvanım için istemiştim ama acil bir ihtiyacım çıktı, orada kullandım, hakkını helal et” demelisiniz. Eğer kişi “Eğer şahsi ihtiyacın için olduğunu bilseydim vermezdim” derse, o parayı ona iade etmeniz gerekir. Çünkü para, rızanın dayandığı şart gerçekleşmediği için sizin üzerinizde borç hükmündedir. Eğer anlatmak ciddi bir dostluk bağını koparacaksa; aldığınız miktar kadar parayı o kişiye bir vesileyle ulaştırın. Parayı ulaştırdıktan sonra aldığınız helallik, hakkın maddi karşılığı ödendiği için geçerli olacaktır.