Konuya “sedd-i zerâi’ (kötülüğe giden yolu tıkama)” ve “ihtiyat (tedbirli olma)” prensipleriyle yaklaşan ve modern fıkıh çevrelerinde güçlü bir karşılığı olan şekilde cevaplamak uygun olur. Bu mesele, çocuğun ergenliğe (bulûğ çağına) girip girmediği veya bu çağa yaklaşıp yaklaşmadığı noktasına göre kesin olarak ikiye ayrılır. Kızlar için 9, erkekler için 12 yaş, cinsel farkındalığın ve şehvet duyma potansiyelinin başladığı ve fıkhî tedbirin en yüksek olması gereken kritik eşiktir. Bu yaş ve sonrasında farklı cins ergen öğrencilerin aynı ortamda eğitim görmesi caiz değildir. Farklı cinsten öğretmenlerin ders vermesi (şehvet duyulacak derecede ergenliğe yaklaşma durumu varsa) caiz değildir. Bu hüküm, sedd-i zerâi’ prensibine dayanır. Ergenlik döneminde yabancı (nâ-mahrem) karşı cinsle ihtilat (karışma) ve halvet (baş başa kalma) kesin olarak yasaktır. Ergenliğe yakın dönemde dahi karma eğitime izin vermek, bu yasağa giden yolu açmak olarak kabul edilir ve dolayısıyla önleyici tedbir olarak yasaklanır. Bu, Peygamberimizin (s.a.s.) 10 yaşından sonra çocukların yataklarının ayrılması emrine de paralel bir tedbirdir. Fakat kızlar için 9 yaş ve erkekler için 12 yaş altı farklıdır, bu yaştan daha küçük olup cinsel farkındalık/şehvet duyma potansiyeli olmayan çocukların aynı ortamda eğitim görmesi (karma eğitim) ve farklı cins eğitmenlerden ders alması konusunda fıkhî bir sakınca bulunmaz. ​Bu dönem, çocukların henüz mükellef olmadığı, masumiyetin ön planda olduğu dönemdir. Buna göre; bu yaş grubunun karma eğitim görmesi caizdir.