Burada temel kural, yardımın “veriliş amacı” ve devletin koyduğu “şartlardır.” ​Devletin verdiği bu kart, ihtiyaç sahibinin temel beslenme ihtiyacını karşılaması için tanımlanmış bir “tahsis” işlemidir. Eğer alınan gıdalar bozulacak durumdaysa veya kişinin ihtiyacından fazlaysa, bunları bir başkasına sadaka olarak vermesi (iyilik niyetiyle) insani açıdan güzel görülebilir. Ancak burada önemli olan, yardımın asıl amacının dışına çıkılmamasıdır. Eğer devlet bu yardımı “sadece senin kullanımın için” diyerek kesin bir dille sınırlandırmadıysa (ki genelde hane halkı kullanımı esastır), makul miktardaki paylaşım caiz görülür. Ancak yardımı komple başkasına dağıtmak, kişinin aslında o yardıma ihtiyacı olmadığını gösterir ve kamu hakkına girme riski taşır. Devlet o parayı size nakit olarak değil, “gıda kartı” olarak veriyorsa, buradaki irade o kişinin beslenme ihtiyacının giderilmesidir. Şartlı bağışlarda şarta uymak esastır. Gıdayı alıp başkasına satmak, bir nevi devletin koyduğu kuralı dolanmak anlamına gelir. Eğer nakit ihtiyacı varsa, ilgili kurumlara (Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı gibi) başvurup nakdi yardım talep etmek hukuki ve ahlaki yoldur. ​Özetle, ihtiyaç fazlası bir ekmeği veya yemeği komşuya vermek güzeldir, caizdir. Yardım kartıyla alınan malları satıp paraya çevirmek, yardımın ruhuna aykırıdır ve kamu hakkı açısından sorumluluk doğurabilir. Eğer nakit paraya çok acil bir ihtiyaç varsa, en doğrusu gıda kartını nakde çevirmeye çalışmak yerine, yardım alınan kuruma durumu izah ederek “nakdi yardım” talebinde bulunmaktır.