“Allah’ım beni kimseye muhtaç etme” şeklinde dua etmek hem caizdir hem de Peygamber Efendimiz’in (s.a.s.) sünnetinde benzerleri bulunan çok güzel bir yakarıştır. ​İslam alimleri ve maneviyat büyükleri bu duayı şu açılardan değerlendirmişlerdir: ​Bu dua, “Allah’ım, rızkımı Senin hazinenden ver, beni Senin kapından başka kapılara kul köle eyleme” demektir. Kişinin izzetini koruması ve sadece Allah Teâlâ’ya yönelmesi İslam’ın özüne uygundur. Müslüman, vakarlı olmalı ve el açtığı tek makam Allah olmalıdır. İnsanlara el açmak bazen dini veya ahlaki tavizler vermeyi gerektirebilir; bu dua bizi bu riskten korur. ​Peygamberimiz (s.a.s.) sık sık şu duaları yapardı: ​”Allah’ım! Fakirlikten, yokluktan ve zilletten Sana sığınırım. Zulmetmekten ve zulme uğramaktan da Sana sığınırım.” Ayrıca meşhur bir duasında şöyle buyurmuştur: ​”Allah’ım! Beni helal rızkınla yetindirerek haramından koru. Lütfunla beni Senden başkasına muhtaç etme.” (Tirmizi) ​Bazı kişiler “Dünyada yaşıyoruz, birbirimize ihtiyacımız var” diyerek bu duayı sorgulayabilir. Ancak bu duadaki asıl maksat şudur: Birine “mecbur” kalıp şahsiyetini ezdirmekten sakınmak. Kalben Allah’tan umudu kesip rızkı insanlardan bilmemek. Sosyal hayattaki yardımlaşmalar (komşuluk, ticaret vs.) birer vesiledir. Biz bu duayı ederken, “Allah Teâlâ’dan, vesileleri yaratıp kalbimizi o vesilelere bağlamamasını” niyaz etmiş oluruz. ​Özetle, bu duayı etmekte hiçbir sakınca yoktur, aksine kişinin sadece Allah’a tevekkül ettiğinin bir göstergesidir.