Ailenizin size bir eşyayı “mülkiyetini tamamen devrederek” mi yoksa sadece “kullanım hakkını tanıyarak” mı verdiği burada temel belirleyicidir. ​Genellikle aileler çocuklarına bir şey aldığında (örneğin bir bilgisayar, telefon veya kıyafet), bunun mülkiyetini size vermiş sayılırlar. Ancak ailenizin bunu size alırken “Sadece sen kullan, işin bitince kardeşine kalacak” veya “Sakın başkasına verme” gibi bir şartı veya bu yönde bir aile geleneği varsa, mülkiyet tam olarak size geçmemiş anlamına gelir. ​Eğer aileniz o eşyayı büyük bir maddi fedakarlıkla, sadece sizin ihtiyacınızı görsün diye aldıysa ve sizin onu başkasına vermeniz onları maddi veya manevi olarak zarara uğratacaksa (örneğin tekrar almak zorunda kalacaklarsa), bu bir hak ihlali sayılabilir. “Onlara söylemeden” yapmanız, aslında onların muhtemel bir itirazından çekindiğinizi gösterir. Bu da gizli bir rızasızlık durumuna işaret eder. Ailenizin alın teriyle kazandığı bir malı, onların bilgisi dışında elden çıkarmak, onlara duyulan hürmete ve harcanan emeğe karşı bir vefasızlık olarak görülebilir. Eğer hediye edeceğiniz kişinin buna sizden daha çok ihtiyacı varsa, bunu ailenize güzel bir dille anlatıp onaylarını almanız sizi hem vicdanen hem de kul hakkı açısından rahatlatır. Gizlice yapılan işler genelde içinde bir “hata payı” barındırır. Onların haberi olduğunda üzüleceklerse, bu eylem kul hakkına girme riski taşır. ​Sonuç olarak; kendi kazancınızla almadığınız, ailenizin size “istifade etmeniz için” sunduğu bir malı onlardan habersiz başkasına devretmeniz, aradaki güveni zedeleyeceği ve onların emeğini hiçe sayacağı için kul hakkı riski taşır. En doğrusu, “Benim buna artık ihtiyacım kalmadı, bir arkadaşıma hediye etmek istiyorum, ne dersiniz?” diyerek gönüllerini almaktır.