İslam hukukunda (fıkıhta) kadınların eğitim alması, meslek edinmesi ve sosyal hayata katılımı belirli meşruiyet ölçüleri çerçevesinde ele alınır. Sadece kadın eğitmenlerin ve kadın kursiyerlerin bulunduğu bir ortam İslam hukukunun hassasiyet gösterdiği birçok temel şartı (örneğin yabancı erkeklerle bir arada bulunma/ihtilat durumunu) kendiliğinden karşıladığı için fıkhî açıdan oldukça elverişli bir zemin sunar. Bu şartlarda İslam dini kadınların faydalı ilimler öğrenmesini, kendilerini geliştirmesini ve helal yoldan rızık kazanabilecekleri beceriler edinmesini caiz görür. Ancak bunun için, gidiş gelişlerde yol emniyeti ve bekar ise velisinin, evli ise kocasının rızası gereklidir. Aşçılık, pastacılık, bilgisayar kullanımı veya el sanatları gibi alanlar, özü itibarıyla helal ve faydalı uğraşlardır. İçerisinde dini açıdan haram kılınan bir unsur (çalgı, haram maddelerin kullanımı vb.) barındırmadığı sürece bu kurslara gitmekte sakınca yoktur. Ortamın sadece kadınlardan oluşması, tesettür ve mahremiyet sınırlarının korunması fıkhi açıdan zorunludur. İnsan sosyal bir varlıktır ve İslam, Müslümanların birbirleriyle güzel ilişkiler kurmasını, dostluklar geliştirmesini olumlu karşılar. ​Bir eylemin caiz olması için onun mutlaka bir “meslek” kazandırması da şart değildir; meşru bir amaç taşıması yeterlidir. ​Kadınların kendi aralarında bir araya gelerek hanımlara özel bir ortamda dertleşmesi, dostluklar kurması ve yalnızlık hissini gidermesi meşru bir ihtiyaçtır. Burada dikkat edilmesi gereken tek fıkhî sınır; bu buluşmaların gıybet, dedikodu veya başkalarının mahremiyetini konuşmak gibi haram kılınan eylemlere zemin hazırlamamasıdır. Bu şartlarda bir kadının bu kurslara kendini geliştirmek, sosyalleşmek veya psikolojik olarak rahatlamak amacıyla katılması fıkhen caizdir.