Devlete ve kamuya ait ormanlardan kozalak, çalı, çırpı, kuru dal veya yabani meyve (böğürtlen, kestane vb.) toplamanın fıkhi hükmü, kamu otoritesinin (devletin) koyduğu kurallara ve bölgenin örfüne bağlı olarak değişiklik gösterir. ​Ormanlar kamu malıdır (beytülmal/ortak mülk) ve bu alanların kullanım, koruma ve işletme yetkisi kanunlar eliyle devlete aittir. İslam hukukundaki genel kaideye göre; devlet, kamu yararını (maslahatı) gözeterek aslen mubah (serbest) olan bir şeyi kurallara bağlayabilir veya kısıtlayabilir. Devlet veya ilgili kurumlar (örneğin Orman Genel Müdürlüğü), orman ekosistemini korumak, yangın riskini önlemek veya toprak yapısını muhafaza etmek amacıyla buralardan kozalak, çalı-çırpı toplamayı yasaklamışsa ya da izne bağlamışsa, izinsiz toplamak caiz olmaz. Kamu malı statüsünde olduğu için bu kuralları çiğnemek hem kul/kamu hakkı ihlaline hem de hukuki cezai sorumluluğa yol açabilir.

Kamu otoritesi orman köylüsüne veya vatandaşlara şahsi ihtiyaçları ölçüsünde (yakacak veya kullanım amaçlı) bu tür döküntüleri toplamaya izin veriyorsa, bunları toplamak tamamen caiz ve helaldir. Keza fıkıhta toplumsal gelenekler ve örf de birer hüküm kaynağıdır. ​Eğer o yörede insanların ormandan dökülmüş kozalakları, kurumuş çalıları şahsi ihtiyaçları (yakacak, süsleme vb.) için toplaması devlet tarafından sıkı bir denetime tabi tutulmuyor, geleneksel olarak buna göz yumuluyor ve toplanmadığı takdirde bu çalı-çırpı çürüyüp zayi olacaksa, doğaya ve ağaçlara zarar vermemek şartıyla bunlardan istifade etmekte bir sakınca görülmemiştir. ​Buradaki en önemli çizgilerden biri miktardır. Şahsi kullanım için bir iki bağ çalı-çırpı veya birkaç kozalak toplamak yukarıdaki örf kapsamında hoş görülebilirken; ormandan ticari amaçla (satıp para kazanmak üzere) tonlarca veya çuvallarla ihtiyaç fazlası kozalak ve odun toplamak kesinlikle yasal izin (kooperatif izni, orman şefliği tahsisi) gerektirir. İzin alınmadan yapılan ticari toplama faaliyetleri kamu hakkı ihlali olarak değerlendirilir.