​Kendi çocuğunu sevmek, onu korumak ve ona diğer insanlardan daha fazla ilgi göstermek insanın fıtratında (doğasında) olan bir duygudur ve bu durum tek başına günah veya haram değildir. Ancak “her şeyden üstün tutmak” ifadesi işin içine girdiğinde bazı sınırlar devreye girer. ​İslam inancına göre mutlak manada “her şeyden üstün” olan ve en çok sevilmesi gereken varlık Allah’tır, sonra O’nun Rasulü’dür. Kur’an-ı Kerim’de bu hassas denge şöyle hatırlatılır: ​”Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız… size Allah’tan, Rasulünden ve O’nun yolunda cihat etmekten daha sevimli ise, artık Allah emrini getirinceye kadar bekleyin…” (Tevbe Suresi, 24) Bu ayet, evlat sevgisinin Allah ve Rasul sevgisinin önüne geçerek kişinin dini görevlerini aksatmasına veya harama düşmesine sebep olmaması gerektiğini ihtar eder. Ayrıca bir kimsenin kendi çocuğunu diğer insanlardan üstün tutarak başkalarının hakkını gasp etmesi, adaletsizlik yapması veya liyakati gözetmemesi de caiz değildir. Bir görev paylaşımında veya hak arama durumunda, kendi çocuğu haksız olduğu halde onu kayırmak “zulüm” kapsamına girer. ​Peygamber Efendimiz (sav), “Kızım Fatıma bile olsa…” ilkesiyle, adaletin evlat sevgisinden üstün olduğunu net bir şekilde ortaya koymuştur. ​Kur’an-ı Kerim’de evlatların birer “fitne” (imtihan vesilesi) olduğu belirtilir (Enfâl, 28). Çocuğu her şeyden üstün tutmak; Onu adeta kutsallaştırmak, Onun uğruna haram kazanca yönelmek, Onun her isteğini (meşru olsun olmasın) yerine getirmek,
kişiyi bu imtihanda hataya sürükler. ​Özetle, çocuğunuza daha iyi bir hayat sunmak istemeniz, onu herkesten çok sevmeniz caizdir ve fıtridir. Ancak onu Allah sevgisinden üstün tutmak, onun için günaha girmek veya başkalarına haksızlık etmek caiz değildir. Dengeyi korumak adına; evladı Allah’ın bir emaneti olarak görmek, ona duyulan sevgiyi merhamet ve adaletle harmanlamak en sağlıklı yaklaşımdır.