Hanefi fıkhının temel ilkesi, kurban yükümlülüğünün bayramın üçüncü günü güneş batmadan hemen önceki duruma göre kesinleşmesidir. ​Eğer kurbanı alan kişi, asli ihtiyaçları dışında nisap miktarı mala sahip olan “zengin” bir mükellef ise, bayram günlerinde (kurban kesim süresi içinde) sefere çıktığında, Hanefi mezhebine göre seferi olan kişiye kurban kesmek vacip değildir. Bayramın üçüncü günü güneş batana kadar seferiliği devam ediyorsa, bu kişi kurban kesmek zorunda değildir. Önceden aldığı kurbanı kesmek zorunda kalmaz; dilerse satabilir, dilerse kurban günleri geçtikten sonra normal et olarak kesip tüketebilir. Ancak keserse sevap kazanır. ​Eğer kişi zengin olmadığı halde, sırf kurban kesmek niyetiyle bu hayvanı satın almışsa durum değişir. Hanefi hukukunda fakir bir kimsenin kurbanlık satın alması, o hayvanı kesmeyi kendisine nezir (adak) hükmünde vacip kılar. Bu kişi sefere çıksa bile, o hayvanı kurban olarak kesmesi gerekir. Çünkü hayvanı satın alarak onu kurbanlık olarak tayin etmiş ve kendine vacip kılmıştır. Zenginlik sebebiyle olan vaciplik seferilikle düşerken, nisaba malik olmadan satın alma yoluyla sabit olan vaciplik (fakir için) düşmez. Bir kişinin zenginlik/fakirlik veya mukimlik/seferilik durumu bayramın son günü, yani kurban kesme süresinin sonu itibarıyla dikkate alınır. Eğer bayramın son günü güneş batmadan önce seferden eve dönerse ve zenginse, kurban kesmesi vacip olur. Seferi olan bir zengin, kurban kesmek zorunda olmasa da bayramdan önce aldığı hayvanı vekalet vererek kestirebilir. Bu onun için nafile bir ibadet yerine geçer ve sevabı büyüktür. Eğer zengin kişi bayramdan önce aldığı kurbanı kesmeden seferi olur ve bayram günleri boyunca da seferiliği devam edip kesmezse, bayramdan sonra bu hayvanın kendisini veya bedelini tasadduk etme (bağışlama) zorunluluğu yoktur. Çünkü vaciplik hali ortadan kalkmıştır.