​Bir kimse “Şu işim olursa şu mescidde namaz kılacağım” veya “Şu fakire, şu vakitte, şu 100 TL yi vereceğim” diye adakta bulunduğunda, başka bir yerde de yerine getirilebilir, belirlenen günden önce veya sonra ifa edilebilir, belirlenen şahıstan başka bir fakire başka 100 TL veya onun kıymetinde fakire yarayan bir eşya verilmesi de caizdir. ​Adak (nezir), dille telaffuz edildiğinde kişiye vacip olur. Ancak sadece içten geçirilen “sadaka niyeti” fıkhen bir “akit” veya “vacip” değildir; bir “teberru” (bağış) niyetidir. Vacip olan (adak) bir borçta bile şahıs ve mekan değişikliği caizken, henüz borç haline gelmemiş, sadece niyet aşamasında kalmış bir sadakada bu değişiklikler çok daha geniş bir meşruiyet alanına sahiptir. Keza sadaka niyetlendiğiniz kişiden daha muhtaç birini bulduğunuzda veya niyetlendiğiniz miktarı daha acil bir ihtiyaç için bölüştürdüğünüzde, bu durum İslam’ın “en fazla faydayı gözetme” (maslahat) ilkesine daha uygundur. ​İslam fıkhında ibadetlerin özü Allah rızasıdır. Belirli bir şahsı veya mekanı tayin etmek (tayin-i mekan/şahıs), ibadetin özünden ziyade şekliyle ilgilidir. Ancak ​eğer sadaka niyeti belirli birine söz verilerek (vaat) yapılmışsa, fıkhen zorunlu olmasa da ahlaken ve “ahde vefa” gereği o sözü tutmak evladır. Bununla birlikte, daha acil ve zaruri bir durum (hastalık, açlık gibi) ortaya çıkarsa, niyetin daha muhtaç olana kaydırılması da caiz olur. Özetle, bir adakta dahi şekli şartlar (mekan, şahıs) lağv iken, sadaka gibi nafile bir iyilikte bu şartlara bağlı kalmak zorunlu değildir; aslolan niyetin hayra dönüşmesidir.