​Ahzab Suresi 33. ayette geçen “Evlerinizde oturun” emri uyarınca, kadının sosyal hayatta yer alması fıkhî olarak “ârizî” (geçici ve zaruri bir sebebe dayalı) bir durumdur. Eğer kadının nafakası Nisa 34. ayet gereği babası, kocası veya oğlu (kavvâm olan erkekler) tarafından karşılanıyorsa, çalışması evdeki asli görevini ve “ihtibas” (bağlılık) hakkını ihlal eder. Ancak toplumda kadınlara yönelik hizmetlerin (giyim, sağlık, eğitim) yine kadınlar tarafından verilmesi de bir “toplumsal zaruret”tir. Eğer iş yeri sadece kadınlara hizmet veriyorsa (müşteriler kadınsa), “zaruret” şartı büyük ölçüde esner. Çünkü burada “ihtilat” (erkek-kadın karışımı) ve “fitne” riski minimize edilmiştir. Kadınların mahremiyetine uygun bir giyim mağazasında kadın personelin bulunması, aslında diğer kadınların tesettürünü korumasına hizmet eden meşru bir alan olarak görülebilir. Eğer satılan ürünler toplumda genel ahlaka ve tesettüre aykırı bir kullanımı teşvik ediyorsa, bu alanda çalışmak caiz değildir. ​”Erkekler için kadınlardan daha büyük bir fitne bırakmadım” hadisi uyarınca, müşterilerin erkek olduğu veya erkek reyonlarının bulunduğu mağazalarda çalışmak, şu sebeplerle caiz görülmez: Erkek müşterilerle sürekli etkileşim, bakışma ve konuşma riski. Genç bir kadının bu etkileşime girmesi toplumsal doku ve şahsi iffetin korunması (sedd-i zerâi) açısından daha riskli kabul edilir. Özetle, mevcut deliller ışığında; bir kadının sadece kadınlara hizmet veren ve İslami giyim hassasiyeti olan bir mağazada çalışması, “zaruret” şartı çok ağır olmasa bile toplumsal bir ihtiyacı karşıladığı için meşruiyet kazanır. Ancak erkeklerin bulunduğu, mahremiyet sınırlarının zorlandığı ve fıtrata uygun olmayan ağır iş ortamlarında çalışmak; hem “kavvâmiyet” sistemine hem de “evde oturma” aslına aykırı olduğu için (zaruret hali hariç) bu alimlerce uygun bulunmamıştır.