Sokakta yürürken araçların sıçrattığı yağmurdan kaynaklı çamurlu veya birikinti sular, Hanefi fıkıh literatüründe “umum-i belva” (kaçınılması imkansız, yaygın sıkıntı) ve “aslolan temizliktir” prensibi çerçevesinde değerlendirilir. Hanefi mezhebinin temel kaynaklarına göre (El-Mebsut, İbn Abidin/Reddü’l-Muhtar) fıkıhta genel bir kural vardır; “Bir şeyin necis (pis) olduğu kesin olarak bilinmedikçe, o şey temiz kabul edilir.”​Sıçrayan suyun içinde kan, idrar veya dışkı gibi bir necasetin olduğuna dair kesin bir delil (koku, renk, eser) yoksa, o su temiz hükmündedir. Çamurlu olması, renginin bulanık olması veya yerdeki tozla karışmış olması onu necis yapmaz. ​​”Yollardaki çamurlar, içinde necasetin bizzat kendisi görülmediği sürece temizdir.” (İbn Âbidîn, Reddü’l-Muhtar ale’d-Dürri’l-Muhtar, Cilt: 1, Sayfa: 312) ​İbn Abidin, bu konuyu “umum-i belva” (sakınılması zor olan genel durum) kapsamında ele alarak şöyle der; eğer yolda belirgin bir necaset yoksa, sadece “olabilir” ihtimaliyle o suya necis denilemez. Hatta yoldaki çamurun içinde az miktarda necaset karışmış olsa bile, bu suyun elbiseye sıçraması durumunda “kaçınılması zor” olduğu için af kapsamında tutulmuştur. Bu şartlarda elbiseye sıçrayan yol suyu ile namaz kılınabilir temizlemek şart değildir. Şüphe, yakini (kesin bilgiyi) bozmaz. Ancak eğer suyun sıçradığı yerde açıkça bir lağım akıntısı veya hayvan dışkısı gibi bir necaset olduğunu biliyorsanız, o zaman necis kabul edilir ve yıkanması gerekir. ​Özetle, Hanefi fıkhına göre, aracın sıçrattığı yol suyunun necis olduğuna dair açık bir iz (koku, renk değişikliği, bilinen bir necaset kaynağı) yoksa, o suyu temiz kabul etmek gerekir. Dinimiz bu konuda kolaylığı esas almıştır.