İslam hukukunda (fıkıh) evcil hayvanların, özellikle de kedilerin temizliği meselesi günlük hayatta sıkça karşılaşılan ve detaylıca incelenmiş bir konudur. ​Hanefi mezhebine göre, eti yenmeyen canlıların tüyleri de eti yenenler gibi (canlıyken dökülmüşse veya usulüne uygun kesilmişse) genel kural olarak temiz kabul edilir. Bunun temel gerekçesi, tüyün “cansız” olması ve içine kan nüfuz etmemesidir. Kedinin kendisi ve tüyü necis (pis) değildir. Kedinin artığı (yediği kaptaki su vb.) ise “mekruh” kabul edilmekle birlikte temizdir. Üzerinizde kedi tüyü bulunması namaza engel değildir. Tüy ister az ister çok olsun, namazın sıhhatine zarar vermez. Ancak hijyen ve temizlik açısından fazla miktardaki tüylerin temizlenmesi tavsiye edilir. El-Mebsut (Serahsi) ve Kuduri Şerhi gibi temel metinlerde, eti yenmeyen hayvanların tüylerinin, içlerinde hayat (kan dolaşımı) bulunmadığı için temiz olduğu belirtilir. Ebu Katade’den (r.a.) rivayet edilen bir hadis-i şerifte, Peygamber Efendimiz (s.a.s.), kedinin abdest suyundan içmesi üzerine şöyle buyurmuştur: ​”Kedi necis değildir; o sizin etrafınızda çokça dolaşan (ev halkından) biridir.” (Ebu Davud, Taharet, 38; Tirmizi, Taharet, 69)