​İslam hukukunun en temel kaidelerinden biri şudur; “Hiçbir günahkar, başkasının günahını yüklenmez.” (En’am Suresi, 164. ayet) Bazı mültecilerin suç işlemesi veya olumsuz davranışlarda bulunması, o grubun tamamının cezalandırılması veya kovulması için şer’î bir gerekçe olamaz. Suç işleyeni cezalandırmak devletin görevidir; ancak suç işlemeyen, dürüstçe yaşayan insanları “başkaları suç işledi” diye mağdur etmek İslam ahlakıyla bağdaşmaz. ​Kur’an-ı Kerim, zulümden kaçanlara kucak açanları (Ensar) övmüş ve mazluma sığınma hakkı tanınmasını bir iman nişanesi saymıştır. Bir kişi can korkusuyla bir İslam toprağına sığınmışsa, ona “eman” (güvenlik) verilmiş demektir. Bu sözden dönmek İslam hukukuna göre “ahde vefasızlık” olarak görülür. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “Müslüman müslümanın kardeşidir; ona zulmetmez, onu (zalime) teslim etmez.” (Buhari) Eğer mültecilerin gönderileceği yerde can, mal veya namus güvenliği yoksa, onları oraya zorla göndermek bu hadis çerçevesinde büyük bir vebal olarak değerlendirilir. Fakat ​İslam hukukunda “Maslahat-ı Mürsele” (hakkında hüküm olmayan ama toplumun yararına olan durumlar) ilkesi vardır. Devlet, toplumun huzurunu, ekonomisini ve asayişini korumakla yükümlüdür. Eğer mülteci nüfusu, ev sahibi toplumun düzenini ciddi şekilde bozuyor veya güvenlik krizine yol açıyorsa; devlet bu durumu hukuki çerçevede düzenleme hakkına sahiptir. Devletin, toplumsal barışı korumak adına mültecileri “güvenli bölgelere” yerleştirmesi veya şartlar oluştuğunda “onurlu bir şekilde” ülkelerine dönmelerini teşvik etmesi caizdir. Ancak bu süreçte “zulüm” ve “haksızlık” unsuru bulunmamalıdır. ​Bir topluluğun sadece “yabancı” olduğu için gitmesini istemek veya onlara nefret beslemek, Efendimiz’in (s.a.s.) yasakladığı “Asabiyye” (ırkçılık) kapsamına girer. Bu nedenle, bir kişinin gitmesini “ırkından dolayı” istemek haramdır; ancak “suç işleyen veya toplumsal düzeni fiilen bozan kişilerin” tehcirini hukuk dairesinde talep etmek meşrudur.