Bu mesele, İslam fıkhında sıkça tartışılan israf (aşırıya gitme, faydasız yere harcama) ve tebzir (malını meşru olmayan yere harcama) kavramlarının güncel bir örneğidir. Fıkhi hüküm, büyük ölçüde kişinin mali durumu, formayı kullanım amacı ve toplumsal şartlara bağlıdır. ​İslam’da israf, “yetmeyecek miktarın üzerinde harcamak, helali aşıp harama girmek veya vücuda zarar verecek şekilde oburluk; yeme, içme ve giyimde fazla lükse kaçmak” olarak tanımlanır. (Araf/31, Furkan/67) ​İslam fıkhında israf, oransal bir hükümdür ve kişiden kişiye değişir. Eğer kişi, temel ihtiyaçlarını (yiyecek, barınma, giyim, sağlık, eğitim) karşılamakta zorlanıyorsa, gündelik giyimde kullanmayacağı, lüks sayılabilecek bir formaya para vermesi kesinlikle israf olarak görülür. Bu, gerçek ihtiyacı terk edip lükse yönelmektir. Maddi durumu iyi olmayan birinin veya temel ihtiyaçlarını karşılayan birinin dahi, kullanılmayacak bir şeye yüksek meblağ harcaması veya başka bir ihtiyacından kısıp lükse yönelmesi israftır ve caiz değildir. Ayrıca temel işlevi aynı olan bir ürünün, sadece markası veya kalitesi için çok daha pahalı olanını tercih etmek, israfa girme riskini artırır. İslam, giyimde lüks ve gösterişten kaçınmayı (kibirden sakınmayı) emreder. Keza eğer forma, başka bir dine ait semboller (belirgin haç, pagan figürleri vb.), haram (kumar, faiz) reklamı veya İslam ahlakına aykırı bir sembol taşıyorsa, bu formayı giymek caiz olmaz. Formayı sadece gösteriş (riya) veya kibir amacıyla almak, harcanan miktardan bağımsız olarak kişinin niyetini bozduğu için caiz olmaz. Müslüman, harcamalarında itidal (orta yol) üzere olmalıdır. ​”Onlar, harcadıklarında ne israf ne de cimrilik edenlerdir. Onların harcamaları, bu ikisi arası dengeli bir harcamadır.” (Furkan Suresi, 67. Ayet)