​İbn Kudâme el-Muğnî adlı eserinde şöyle demiştir: ​”Su kullanmaktan ötürü bir zarar görmekten korkmayan hasta veya yaralı kimseye —örneğin baş ağrısı veya yüksek ateşi olan ya da sıcak su kullanma imkânı bulunup bundan kendisi için bir zarar doğmayacak kimseye— su kullanmak farzdır. Çünkü teyemmüme izin verilmesi zararı bertaraf etmek içindir; burada ise kişi için bir zarar söz konusu değildir. ​Eğer hasta için —kendi yatağında bile olsa— hareket zorluğu nedeniyle su kullanmak tahammül edilemez bir meşakkat oluşturuyorsa veya kendisine suyu uzatacak birini bulamıyorsa, teyemmüme başvurur. ​Eğer hasta istincâ yapmaya ve necasetin elbiselerine bulaşmasını önlemeye güç yetirebiliyorsa, bunu yapması vaciptir (farzdır). Çünkü istincâ etmek vaciptir, necasetten kaçınmak da vaciptir. Temizleme veya değiştirme gücü var iken necis elbiselerle namaz kılmak sahih değildir. Nitekim Peygamberimizden (s.a.v.) şöyle buyurduğu sabit olmuştur: ​”İdrardan sakının! Çünkü kabir azabının çoğu ondandır.” Hâkim’in rivayetinde ise “Kabir azabının çoğu idrardandır” şeklinde geçer). ​Dolayısıyla güç yetirildiği takdirde idrar konusunda gevşeklik göstermekten sakınmak gerekir. İdrar etrafa yayılmış ve çıkış yerini aşmışsa sadece mendille (peçeteyle) silinmek yeterli olmaz, aksine suyla yıkanması şarttır. ​Ancak kişi istincâ yapmaktan aciz kalırsa veya bu ona tahammül edilemez bir meşakkat verirse, istincâ mükellefiyeti üzerinden düşer. Namaz kılacağı sırada necis elbiselerini değiştirmesi istenir. Bunu değiştirmekten de aciz kalırsa, o elbiselerle namazını kılar; çünkü kişi gücünün yetmediği şeyden sorumlu tutulmaz.