​Elbisesinde, bedeninde veya namaz kıldığı yerde bağışlanmayan (af kapsamında olmayan) bir necaset varken namaz kılan kimsenin hükmü: ​Eğer kişi necaseti bildiği halde namaz kılmışsa, Allah’ın ve Rasulü’nün emrine aykırı hareket ettiği için namazı sahih değildir ve namazı iade etmesi (yeniden kılması) gerekir. Bu, alimlerin çoğunluğunun (cumhurun) görüşüdür. ​Ancak kişi elbisesinde, bedeninde veya namaz kıldığı yerde necaset varken namaz kılmış, fakat namazı bitirene kadar bunu bilmiyor idiyse; ya da bu necasetin varlığını bilip temizleme niyetinde olduğu halde unutarak namaz kılmış ve daha sonra hatırlamışsa, bu meselede üç farklı görüş vardır:
​1. Görüş: Namazı sahihtir ve üzerine iade gerekmez. Bu görüş; İbn Ömer, Atâ, Saîd b. el-Müseyyeb, Sâlim, Mücâhid, Ebû Sevr, Şa’bî, Nehaî, Zührî, Evzâî, İshak, İbnü’l-Münzir, Şâfiî (bir görüşünde) ve Ahmed b. Hanbel’e (bir rivayette) aittir.
​2. Görüş:
Namazı batıldır (geçersizdir) ve namazı iade eder. Bu görüş; Ebû Kılâbe, Şâfiî (en sahih görüşünde) ve İmam Ahmed’e (bir rivayette) ait olup Hanbelî mezhebinde kabul edilen görüş de budur. Gerekçesi ise: Necasetten temizlenmek namazın şartı olan bir temizliktir; dolayısıyla abdestsizlik (hadestten temizlenme) durumunda olduğu gibi bilmemekle düşmez.
​3. Görüş:
Namaz vakti içindeyse iade eder, vakit çıktıktan sonra iade etmez. Bu görüş; Rabîa, Mâlik ve Hasan el-Basrî’ye aittir.

İlk görüşü savunanların açıklaması şöyledir; namazı bitirdikten sonra elbisende bir dışkı (pislik) izi bulursan ve bu iz, orada bulunduğunu bilmediğin bir necasetten kaynaklanıyorsa; alimlerin en sahih iki görüşünden birine göre namazın geçerlidir ve onu iade etmen gerekmez.Takıyyüddîn Ebu’l-Abbâs şöyle demiştir: ​”Necasetin (pisliğin) hükmü ancak bilmekle sabit olur. Bir kimse bedeninde veya elbisesinde necaset varken namaz kılsa ve bunu ancak namaz bittikten sonra öğrense, alimlerin en sahih iki görüşünden birine göre (ki bu Mâlik’in, diğer bazılarının ve en kuvvetli rivayete göre Ahmed b. Hanbel’in mezhebidir) namazı iade etmesi gerekmez. İster bu necaseti önceden bilip sonra unutmuş olsun, ister en başından beri hiç bilmiyor olsun hüküm aynıdır.
​Nitekim Peygamberimiz (s.a.v.) ayakkabılarında bir pislik olduğunu Cebrail haber verince namazın ortasında onları çıkarmış ve namazına devam etmiştir; namaza en baştan başlamamıştır. Oysa o pislik namazın başından beri vardı fakat Peygamberimiz (s.a.v.) bunu bilmiyordu. Namaz esnasında öğrenince yapması gösteriyor ki; necasetten kaçınmak ancak bilindiği durumlar için emredilmiştir; bilinmediği durumlarda ise bunun bağışlandığına (af kapsamında olduğuna) delalet eder.”