İbnü’l-Kayyim, kısas amacıyla yüze vurmanın (veya tokat atmanın) caiz olduğu görüşünü tercih etmiş; Peygamberimiz (s.a.v.) ve sahabenin uygulamalarından deliller getirerek bu görüşü detaylıca savunmuştur. Huzurda birine tokat atma veya vurma durumunda kısasın uygulanıp uygulanmayacağı konusunda Hanefî, Şâfiî, Maliki ve Ahmed b. Hanbel’in sonraki mensupları kısas olmadığını, sadece ta’zîr (hâkimin takdir edeceği ceza) uygulanacağını ifade etmişlerdir. Hatta bazı sonraki alimler bu konuda icma olduğunu iddia etmişlerdir. Kendini savunmak caizdir ama vuran kişiye aynen misliyle vurarak ödeşmek/karşılık vermek caiz değildir. Bir kimse size tokat attığında veya vurduğunda, ona aynen tokat atarak veya vurarak karşılık veremezsiniz (kısas yoktur). Yalnızca o an size vurmasını engellemek için kendinizi koruyabilirsiniz. Vurma, tokat atma veya sopayla vurma gibi fiillerde tam eşitliği (mümâselet) sağlamak imkânsızdır. Sizin atacağınız tokatın, karşı tarafın attığı tokatla aynı şiddette, aynı noktaya ve aynı acı eşiğinde olması mümkün değildir. İnsan elinin gücünü ve vuracağı yerin hassasiyetini tam ayarlayamayacağı için, karşı tarafa bir tık fazla vurması durumunda haklıyken haksız/zalim durumuna düşme riski vardır. Cumhur müçtehitlere göre mağdur olan kişi kendi eliyle vurarak ödeşemez. Saldırıyı bertaraf ettikten sonra hakkını mahkeme/kadı yoluyla arar. Hâkim, saldırgana durumun ağırlığına göre ta’zîr (hapis, para cezası, azarlama vb.) cezası verir.