Peygamber Efendimiz (s.a.v.) resim ve canlı tasviri hakkındaki uyarılarını hiçbir istisna tanımaksızın mutlak (genel) kabul yapmıştır. ​”İçinde köpek ve resim (canlı tasviri) bulunan eve melekler girmez.” (Buhârî, Bed’ü’l-Halk, 7; Müslim, Libâs, 83) Hadiste geçen “resim” ifadesi geneldir. Kullanım amacı (paspas, tişört veya defter) ne olursa olsun canlı resmi barındıran her nesnenin meleklerin rahmetinden mahrumiyete yol açacağı açıktır. ​”Kıyamet günü azabı en şiddetli olanlar, canlıların suretlerini/tasvirlerini yapanlardır.” (Buhârî, Libâs, 89; Müslim, Libâs, 96) Bu resmi satın almak, bu işi yapan ticari sektörü desteklemek anlamına gelir. Haram olan bir şeyin üretimine veya ticaretine katkı sağlamak da dinen caiz görülmez. ​Canlı resmi bulunan eşyaların eve sokulmaması gerektiğine dair en somut delillerden biri Hz. Aişe’nin rivayet ettiği şu olaydır: ​Hz. Aişe (r.anha), üzerinde kuş/canlı resimleri bulunan bir perde satın alıp eve asmıştı. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) eve girerken bunu görünce içeri girmedi ve yüzünün rengi değişti. Bunun üzerine Hz. Aişe perdeyi söküp ondan iki minder/yastık yaptı. (Buhârî, Libâs, 93; Müslim, Libâs, 87) Tişört giymek veya defteri çantada taşımak o resmi görünür kılmak ve bir nevi göğsünde/elinde taşımaktır. Bu durum “tahkir” (aşağılama/ayak altına alma) kapsamına girmez; aksine resmi sergileme ve ona değer verme anlamına gelebilir. Paspas her ne kadar ayak altına serilip resmi tahkir içerse de, bu resmi satın almak, bu işi yapan ticari sektörü desteklemek anlamına gelir. ​İslam hukukunda Sedd-i Zerîa (harama giden yolları tıkama) ilkası vardır. ​Tarihte putperestliğin ve şirkin çıkış noktası, canlıların (insan ve hayvanların) resimlerinin ve heykellerinin yapılması, zamanla bunlara karşı bir sempati ve tazim duyulmasıdır. Canlı figürlerinin tişörtlerde, defterlerde ve ev eşyalarında bu kadar yaygınlaşması, zihinleri resimlere ve sembollere alıştırıp konuyla ilgili gerekli hassasiyeti zedeleyebilir.