​İslam adabında esas olan, imkan varsa gitmeden önce haber vermek ve izin istemektir. Zira ev sahibi müsait olmayabilir, evde yiyecek bir şey bulunmayabilir veya mahrem bir durumda bulunabilir. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyrulur: ​”Ey iman edenler! Kendi evlerinizden başka evlere, geldiğinizi fark ettirip izin almadan ve hane halkına selam vermeden girmeyin…” (Nûr, 24/27) Ayetin ruhu, başkasının mahremiyetine ve huzuruna izinsiz/ansızın dahil olmamayı emreder. Sabahın çok erken saatlerinde, yemek saatlerinin tam ortasında veya gecenin geç vakitlerinde ansızın gitmek insanları darlıkta bırakacağı için uygun görülmez. Eğer habersiz gittiğinizde ev sahibi Müsait olmadığını söyleyip sizi kabul edemezse, buna darılmamanız gerekir. Nitekim Nûr Suresi 28. ayette “Eğer size ‘Geri dönün’ denirse hemen dönün; bu sizin için daha nezih bir davranıştır” buyrulmuştur. Anne, baba, evlat, çok yakın bir kardeş veya haber vermekten rahatsız olmayacak derecede hukuku bulunan samimi bir dostun evine gitmeye müsade edilmiştir. Telefon veya haberleşme imkânının olmadığı acil durumlarda habersiz gitmeye de müsade vardır. Ev sahibinin yapısı gereği habersiz ziyaretten memnuniyet duyacağı kesin olarak biliniyorsa sakıncası yoktur. ​Özetle; sünnet ve edebe uygun olan; gitmeden önce telefon veya mesajla müsaitlik sormaktır. Ev sahibini zor durumda bırakacak, mahremiyetini ihlal edecek veya hazırlıksız yakalayıp sıkıntıya sokacak şekilde çat kapı gitmemektir. ​İmkan varken haber verip rızasını almak, hem ev sahibine saygının hem de İslam ev ziyaret adabının bir gereğidir.