İslam fıkhında vesvese normal bir şüphe değil, kişiyi zora sokan, ibadetlerden soğutan ve dinî hayatını çekilmez hâle getiren fıkhî bir mazeret (hastalık) olarak kabul edilir. Normal şartlarda fıkıhta asıl olan, mensup olunan mezhebin “müftâ bih” (üzerine fetva verilmiş kuvvetli/râcih) görüşüyle amel etmektir. Ancak vesvese, şiddetli ihtiyaç ve meşakkat durumlarında zayıf (mercûh) görüşlerle veya diğer hak mezheplerin (Hanefî, Şâfiî, Mâlikî, Hanbelî) ruhsatlarıyla amel etmeye cevaz verilmiştir. Fakihlerin belirttiği “Sıkıntı ve meşakkat, kolaylaştırmayı celbeder” (el-meşakkatu teclibü’t-teysîr) kaidesi tam olarak bu durumlar içindir. İbadetleri tamamen terk etme veya dinî yükümlülüklerden soğuma riski varsa, zayıf da olsa müctehid bir alimin görüşüne tutunmak, ibadeti tamamen bırakmaktan katbekat hayırlıdır. Özetle; İbadetleri terk etme noktasına gelmektense, hak mezheplerin veya zayıf görüşlerin getirdiği kolaylıklardan (ruhsatlardan) faydalanarak vicdanen rahat bir şekilde ibadetlere devam etmek dinen tamamen caiz ve doğrudur.