İslam’da nikâhlı eşlerin birbirine teması helal kılınmıştır. Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) ve ashabının hayatında eşler arasındaki sevgi, hürmet ve samimiyet gizlenen bir mahremiyet ayıbı olarak değil, aile huzurunun bir nişanesi olarak görülmüştür. Efendimiz (s.a.v.) eşlerine karşı son derece nazik, ilgili ve sevgisini gösteren bir tutum sergilemiştir. Dolayısıyla eşlerin el ele tutuşması dinen tamamen helaldir. Ancak toplumda töhmete (kötü zanna) ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet verecek davranışlardan uzak durmak önemli bir İslami hassasiyettir. Nitekim Mü’minlerin annesi Safiyye Binti Huyey radıyallahu anhâ şöyle dedi: Rasûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem itikâfa girmişti. Bir gece onu ziyarete gidip konuştum. Sonra eve dönmek üzere kalktığım zaman o da beni evime götürmek üzere kalktı. Bu sırada ensardan iki kişi -Allah onlardan razı olsun- bizimle karşılaştı. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’i görünce oradan çabucak uzaklaşmak istediler. Rasûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem:

– “Biraz yavaş olun. Yanımdaki Safiyye Binti Huyey’dir” dedi. Onlar:

– Allah’ın elçisinin uygunsuz bir davranışta bulunmasından tenzih ederiz, Yâ Rasûlallah! deyince de:

– “Şeytan insanın vücudunda kan gibi dolaşır, Onun sizin kalbinize bir kötülük – veya bir şüphe- atmasından korktum” buyurdu.

(Buhârî, İ’tikâf 11, Bed’ü’l-halk 11, Ahkâm 21; Müslim, Selâm 23-25. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Savm 79, Edeb 81; İbni Mâce, Sıyâm 65)