İslam’da birden fazla evliliğin caiz olmasının ilk ve en katı şartı, eşler arasında adaleti sağlamaktır. Kur’an-ı Kerim’de bu durum net bir şekilde ortaya konmuştur: ​”…Eğer (eşleriniz arasında) adaletli davranamayacağınızdan korkarsanız, o zaman bir tane ile yetinin…” (Nisâ Suresi, 3. Ayet) Buradaki adalet; eşlerin barınma (mesken), nafaka, giyim kuşam gibi maddi ihtiyaçlarının eşit şekilde karşılanması ve zaman ayırma konusunda hakkaniyetli davranılmasıdır. Erkek, birinci eşiyle boşanmak istese, ona karşı sevgisi bitmiş olsa bile, evlilik bağı devam ettiği sürece onun haklarını eksiksiz korumakla mükelleftir. Kalbi sevgi eşit tutulamayabilir (buna insanın gücü yetmez), ancak davranışta, harcamada ve ilgide adaleti gözetmek farzdır. ​İslam fıkhına göre, bir erkeğin ikinci bir evlilik yapması için birinci eşinin iznini veya onayını alması dinen bir geçerlilik şartı (rüknü) değildir. Yani eş onay vermese de gerekli şartlar varsa evlilik dinen caiz olur. ​Ancak birinci eşin bu duruma onay veriyor olması, fıkhi ve ahlaki süreci çok ciddi şekilde kolaylaştırır. Eşin rıza göstermesi, evlilik içindeki huzursuzluğun ve adaletsizlik riskinin azalmasına yardımcı olur. ​Soru detayında, birinci eşin boşanmak için bütçeyi aşan miktarda para veya ev talep ettiği, erkeğin bunu karşılayamadığı belirtilmiş. Fıkhen bir erkek, maddi olarak iki ailenin de geçimini (nafakasını, ayrı mesken ihtiyacını) sağlayabilecek güçte değilse, ikinci evliliği yapması caiz olmaz. Çünkü birinci eşe boşanma tazminatı verecek gücü olmayan bir erkeğin, iki ayrı evin nafakasını ve masraflarını adaletle idare edip edemeyeceği sorusu ortaya çıkar. Eğer erkeğin bütçesi, iki ayrı kadının ve varsa çocukların rızkını, barınmasını adaletle karşılamaya yetiyorsa evlilik caiz olur. Ancak ikinci evlilik sebebiyle birinci eşin nafakası (gıda, giyim, barınma) ve hakları aksayacaksa, bu durum erkeği kul hakkına ve günaha sokar.