​Namazda gücü yeten kişinin alnını yere koyarak secde etmesi namazın farz (rükn) olan ana unsurudur. Bir kişinin dizlerindeki rahatsızlık nedeniyle yere oturamaması, secde fıkhını tamamen ortadan kaldırmaz. Eğer kişi tabureye oturarak da olsa başını asıl secde yerine koyabiliyorsa, ima ile (baş işaretiyle) namaz kılmaması, gücü yettiği ölçüde secdeyi gerçekleştirmesi gerekir. Genel kural gereği; “Bir farzın yerine getirilmesi kendisine bağlı olan şey de farzdır.” Buna binaen; namazda hakkıyla secde etmek farzdır. Eğer bir kişi bu “secde oturağı” (dizlere yük bindirmeyen, kalçayı destekleyen özel aparatlar) sayesinde ima ile kılmak yerine alnını ve burnunu fiilen yere koyarak gerçek secde yapabiliyorsa, bu aparatı temin etmesi veya buna benzer bir oturma formülü bulması namazın sıhhati için gerekli (farz) hale gelir denilebilir. Çünkü bu aparat, farz olan bir ibadetin usulüne uygun yapılmasının vesilesidir. ​Bu kural gereği, bir kişinin sandalyede veya oturarak ima ile (başını eğerek) namaz kılabilmesi için, hiçbir şekilde secde yapmaya gücünün yetmemesi gerekir. Eğer “secde oturağı” gibi tıbbi veya ergonomik bir destekle dizleri katlamadan yere oturup secdeye varılabiliyorsa, ortada secde yapabilme imkanı var demektir. İmkan varken imaya kaçmak namazı geçersiz kılabilir. Bu nedenle namazı riske atmamak ve gücü yeten ve maddi durumu elveren kişinin, imaya kaçmak yerine bu ve benzeri kolaylaştırıcı araçları kullanarak namazın rükünlerini tam yapmaya çalışması gerekir. Fakat eğer bu aparat kişinin sadece yere oturmasını sağlıyor ama kişi yine de öne doğru eğilip başını yere koyamıyorsa (yani yine havada kalıp ima yapacaksa), bu aparatın kullanımı zorunludur denilemez.