İslam hukukunda (fıkıh), bir çalışanın mesai saatlerine uymaması sadece idari bir kusur değil, aynı zamanda “kul hakkı” ve “emanete hıyanet” kapsamında değerlendirilen ciddi bir sorumluluktur. Çalışan ile işveren (devlet veya özel sektör) arasındaki ilişki bir icâre (hizmet akdi) sözleşmesidir. ​İslam hukukuna göre işçi, belirli bir zaman dilimini işverene tahsis etmeyi taahhüt eder. Bu süre zarfında işçi, emeğini ve zamanını işverene “satmış” sayılır. Riayet edilmeyen sürenin ücretini almak, “karşılıksız mal edinme” (haksız kazanç) hükmüne girer. Mesai saati çalışana teslim edilmiş bir emanettir. Kur’an-ı Kerim’de belirtilen “Emanetleri ehli olanlara verin” ve “Ahidlerinizi yerine getirin” emirleri bu durumu kapsar. Süreye riayet edilmemesinden kaynaklı hakkın telafisi, aksatılan süre kadar ek çalışma yapmakla olur. Örneğin, sabah 15 dakika geç gelindiyse akşam 15 dakika geç çıkarak o süreyi işverene iade etmek. Eğer vakit ile telafi imkanı yoksa veya iş akdi sona ermişse, aksatılan sürenin maddi karşılığı hesaplanıp işverene (veya kurumun bütçesine) iade edilmelidir. Özel sektörde patronun, kamu sektöründe ise (genel vekalet yetkisi olan) amirin bu durumu bilip rıza göstermesi sorumluluğu hafifletebilir. Ancak kamuda “kamu hakkı” söz konusu olduğu için sadece amirin izni her zaman yeterli olmayabilir; aslolan işin aksamamasıdır. Özetle, ​İslam hukukunda bu durumun kefareti tövbe etmek, eksik süreyi tamamlamak veya haksız alınan ücreti iade etmektir. Eğer iade edecek bir mecra bulunamıyorsa (kurum kapanmışsa vb.), o miktar kamu yararına bir hayır kurumuna “hak sahibinin adına” sadaka olarak verilmelidir.