Ehli Sünnet dairesi içerisinde amelde Hanefî olan birinin, itikadda (akaidde) Eş’arî mezhebine tabi olması veya bazı görüşlerinde onları taklit etmesi caizdir ve İslam alimleri tarafından makbul görülmüştür. ​Maturidiyye ve Eş’ariyye arasındaki ihtilaflar, dinin asıllarında (usulü’d-din) değil, bu asılların izahı ve terminolojisindeki cüzi detaylardadır. Bu nedenle birbirlerine geçiş yapmaları “haktan batıla” bir geçiş değil, “haktan hakka” bir yöneliştir. ​Tâceddin es-Sübkî, meşhur eseri Muîdü’n-Ni’am’da şöyle der: ​”Ameli mezheplerin büyük çoğunluğu itikatta Eş’arî’dir. Ekser Hanefîler ise Maturidî’dir ancak bu iki mezhep arasındaki farklar sadece lafzîdir (şekilseldir).” (es-Sübkî, Muîdü’n-Ni’am ve Mübîdü’n-Nikam, Sayfa 62) ​Tarih boyunca pek çok büyük Hanefî alimi, itikadi konularda Eş’arî metodunu benimsemiş veya Eş’arî kelâmcıların kitaplarını temel almışlardır. Eğer bu caiz olmasaydı, İslam düşünce tarihi bu “karma” ekollerle dolu olmazdı. Bazı büyük Hanefî fakihleri, özellikle usul-i fıkıh konularında Eş’arîlerden etkilenmiştir. Meşhur Hanefî alimi ve İhyâ şarihi Murtaza ez-Zebîdî, her iki ekolün de Ehl-i Sünnet’in iki temel sütunu olduğunu ve aralarında bir ayrım gözetilemeyeceğini savunur. (Murtaza ez-Zebîdî, İthâfü’s-Sâdeti’l-Müttakîn, Cilt 2, Sayfa 6-8) Zebîdî burada Ehl-i Sünnet’i tanımlarken Eş’arî ve Maturidîlerin tek bir fırka-i naciye (kurtuluşa eren fırka) olduğunu açıkça belirtir. Bu iki mezhep arasındaki farklar “Hakkın iki farklı yorumu” olarak kabul edilir. Büyük Hanefî fakihi İbn Âbidîn, Reddü’l-Muhtâr mukaddimesinde Ehl-i Sünnet’i tarif ederken bu iki imamı birlikte zikreder: ​”Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat; itikatta İmam Eş’arî ve İmam Maturîdî’ye tabi olanlardır.” (İbn Âbidîn, Reddü’l-Muhtâr, Cilt 1, Sayfa 49) ​Sonuç olarak, bir Hanefî, muhakemesinde Eş’arî delillerini daha ikna edici bulursa onu taklit edebilir. Zira her iki imam da İmam Azam Ebû Hanîfe’nin el-Fıkhu’l-Ekber’de attığı temeller üzerine bina inşa etmişlerdir. Sadece binanın mimarisinde ufak estetik farklar mevcuttur.