Hali vakti yerinde olanlar, banka promosyonları ve faiz gelirleri gibi “habis” (kirli) kabul edilen paraları, kesinlikle kendi şahsi ihtiyaçları (mutfak masrafı, fatura, yakıt vb.) için kullanamazlar. Bu parayı üzerlerinden çıkarmaları ve ihtiyaç sahibine ulaştırmaları gerekir. Kişi kendisi ihtiyaç sahibi değilse, bu parayı fakir olan ihtiyaç sahiplerine veya kamu yararına çalışan hayır kurumlarına sevap beklemeksizin devretmesi gerekir. Elinde helal malı bulunmayan ve geçim darlığı çeken kimselere bu paranın verilmesi, malın zayi edilmesinden (denize atılmasından) daha evladır. Bu para birine verilirken “zayıfın hakkını korumak” ve “haramdan kurtulmak” niyetiyle verilir. Veren kişi buradan bir ibadet sevabı beklememeli, sadece sorumluluktan kurtulmayı hedeflemelidir. Eğer kişi, borç batağındaysa veya temel insani ihtiyaçlarını karşılayamayacak kadar darda ise, bu parayı bizzat kendisi de kullanabilir. Çünkü “Zaruretler, haramları mübah kılar” kaidesi burada işletilir. Nasıl ki açlıktan ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kalan kişiye haram olan domuz eti, tehlikeyi savuşturacak kadar helal oluyor ise, haram malları kullanmanın hükmü de böyledir. Geçimini sağlamaktan bu derece mağdur olanların kullanması caiz, bu durumda olmayanların kullanması ise caiz değildir.