İlim ehli, abdestsiz namaz kılmayı helal sayarak veya alay ederek namaz kılanın kâfir olduğunda ittifak etmişlerdir. Bu kimseden tevbe etmesi istenir, eğer tevbe etmezse mürted (dînden çıkmış) olarak öldürülür. Yok eğer helal sayarak veya alay ederek değil de tembellik yaparak ve gevşek davranarak abdestsiz namaz kılarsa, İmam Ebu Hanife yine de kâfir olur, demiştir. Ancak alimlerin büyük çoğunluğu ise, bu kimse kâfir olmaz fakat büyük günahlardan birisini işlemiş olur, demişlerdir. (Ravdatu’t-Tâlibîn”; c: 10, s: 67; el-Bahru’r-Râik”; c: 1, s: 151, 302. c: 5, s: 132) Hanefî Mezhebi abdestin bozulması için vaktin çıkmasını esas alır. (İmsak vakti girince yatsı vakti bittiği için abdest bozulur) ​Şâfiî Mezhebi Hanefîler gibi namaz vaktinin çıkmasıyla abdestin bozulacağını kabul eder. ​Mâlikî Mezhebinde genel kabul gören görüşlerine göre, özür sahibinin abdesti vaktin girmesi veya çıkmasıyla bozulmaz. Kişi, o abdestle dilediği kadar namaz kılabilir (abdesti bozan başka bir durum olmadıkça). ​İmam Züfer Hanefî mezhebi içinde farklı bir ictihad yaparak abdestin vaktin girmesiyle bozulacağını savunmuştur. Bir konuda mezhepler arasında veya müctehid imamlar arasında bir ihtilaf varsa, bu konu “kat’î” (kesin) bir hüküm olmaktan çıkar, “ictihadî” bir hüküm haline gelir. Dini hafife alma vb. kastı olmadıkça “ictihadın girdiği yerde küfre düşme söz konusu olmaz. Hanefi mezhebinde imsak vakti girdiğinde yatsı vakti çıkmış olur. Dolayısıyla yatsı vaktinde (veya o arada) alınan “özür abdesti”, vaktin çıkmasıyla birlikte hükmen bozulur. İmsak vaktinden sonra namaza devam eden kişi, o an itibarıyla abdestsiz sayılır. Bunu bildiği ve bu hükmü taklit eden bir mezhep mensubu olduğu halde kasıtlı şekilde devam ederse, mesele ictihadi olduğu için kafir olmaz, günahkar olur. Vaktin çıktığının farkında olmadan devam ederse günahkar da olmaz, ihmal sorumluluğu olabilir.