İslam hukukunda bu meselenin hükmü oldukça nettir ve temel fıkhi kaidelere dayanır. “Zarar izale olunur” (Zarar giderilmelidir) ve “Zarar vermek de zarara zararla karşılık vermek de yoktur” (Hadis-i Şerif). Dolayısıyla eğer bir kadının hamile kalması veya doğum yapması hayatını tehlikeye atıyorsa ya da sağlığına ciddi ve kalıcı bir zarar verecekse, kocasının onu çocuk doğurmaya zorlama hakkı yoktur. ​İslam’ın beş temel amacı (Makâsıd-ı Şerîa) vardır ve bunların en başında “canın korunması” gelir. Bir kadının sağlığı veya hayatı söz konusu olduğunda, neslin devamı (çocuk sahibi olma) amacı geri planda kalır. Fıkıhta “hayatı devam ettirmek” her türlü diğer haktan ve görevden önceliklidir. ​Normal şartlarda çocuk sahibi olmak evliliğin ana gayelerinden biri olsa da, tıbbi bir engel veya hayati risk durumunda kadının doğum kontrol yöntemleri kullanması (kocasının rızası olmasa dahi) caiz görülmüştür. Eğer uzman ve güvenilir bir doktor, hamileliğin kadının sağlığını ciddi şekilde bozacağına veya hayati risk oluşturacağına dair rapor verirse, bu durum meşru bir mazeret kabul edilir. Erkek, eşini bu riski göze alması için zorlayamaz. Böyle bir zorlama “haksızlık” (zulüm) kapsamına girer. ​”Zaruretler haramları mübah kılar”: Sağlık riski varsa, normalde uygun görülmeyen engelleme yöntemleri helal olur. “Meşakkat teysiri (kolaylığı) celbeder”: Kadın için fiziksel bir zorluk (meşakkat) varsa, din burada ona kolaylık ve muafiyet sağlar. ​Eğer kadın halihazırda çok çocuk doğurduğu için vücudu bitkin düşmüşse ve yeni bir hamilelik organlarına veya genel sağlığına kalıcı hasar verecekse; bu durum da tıbbi bir zaruret kabul edilir. İslam, kadını sadece bir “çocuk doğurma vasıtası” olarak görmez; onun bir insan olarak bedensel ve ruhsal bütünlüğünü koruma hakkını tanır.