Çocuğuna küçükken akîka kurbanı kesmeyen veya kesip kesmediğini hatırlamayan bir kimsenin, çocuğu büyüdüğünde dahi bu kurbanı kesmesi caizdir ve müstehap (sevilen) bir ameldir. ​Akîka, yeni doğan çocuk için şükür ve Allah’a yakınlaşma amacıyla kesilen kurbandır. Akîka kurbanının hükmü mendup/müstehap (yapılması sevap olan) bir ameldir. Bu nedenle, bir kimse Akîka’yı terk etmesinden dolayı günahkâr kabul edilmez. Akîka kurbanı için en faziletli vakit, çocuğun doğumunun yedinci günüdür. ​Akîka, mendup olduğu için vakti geçse dahi düşmez ve daha sonra kesilebilir. Kurbanın asıl amacının, Allah’a şükür ve çocuğun manevi yönden korunması olduğu için bu amaç, vakit geçse bile geçerliliğini korur. Yedinci günden sonra ondördüncü ve yirmibirinci günlerde kesilmesi de faziletli görülmüştür. Bu günlerden sonra da çocuğun buluğ çağına gelmesine kadar kesilebilir. Çocuğun buluğ çağına ulaştıktan sonra akîka sorumluluğu babadan çocuğun kendisine geçer. Eğer babası kesmemişse, artık çocuk kendi adına akîka kurbanı keserek bu müstehap ameli yerine getirebilir. ​İmam Nevevî, el-Mecmû’ adlı eserinde, Akîka’nın sünnetinin kaçırılmış olsa bile düşmeyeceğini ve daha sonra kesilebileceğini açıkça belirtmiştir. Bu hükmün temel dayanağı, Peygamber Efendimiz’in (s.a.s.) kendi Akîka’sını kesmesidir. Enes b. Mâlik’ten (r.a.) nakledildiğine göre, Peygamberimiz (s.a.s.) peygamberlikten sonra kendi Akîka’sını kendisi kesmiştir. (Beyhakî, es-Sünenü’l-Kübrâ, 9/302)